Krzysztof Benyskiewicz
Biografia
Urodził się w 1959 roku w Zielonej Górze.
Ukończył tu kolejne szkoły podstawowe i liceum ogólnokształcące. W latach 1978–1982 studiował historię na zielonogórskiej Wyższej Szkole Pedagogicznej im. Tadeusza Kotarbińskiego, uzyskując tytuł zawodowy magistra.
Po ukończeniu studiów podjął pracę jako bibliotekarz w Bibliotece Głównej WSP w Zielonej Górze (od 2001 roku biblioteka uniwersytecka), gdzie obecnie pracuje w Sekcji Starodruków i Zbiorów XIX-wiecznych, wchodzącej w skład Oddziału Zbiorów Specjalnych. W latach 90. XX wieku zatrudnił się na drugim etacie w macierzystym Zakładzie Historii Średniowiecznej w Instytucie Historii jako asystent, jednocześnie podejmując studia doktoranckie.
W 1999 roku uzyskał stopień naukowy doktora nauk humanistycznych w zakresie historii na podstawie pracy Rod Jeleni Niałków z Kłębowa i jego rola w procesie jednoczenia państwa polskiego na przełomie XIII i XIV wieku, której promotorem był prof. Wojciech Peltz. Wraz z nowym tytułem awansował na stanowisko adiunkt na zielonogórskiej uczelni - od 2001 roku Uniwersytetu Zielonogórskiego. W 2011 roku Rada Wydziału Humanistycznego Uniwersytetu Zielonogórskiego nadała mu stopień naukowy doktora habilitowanego nauk humanistycznych w zakresie historii o specjalności historia polski i powszechna średniowiecza na podstawie rozprawy Książę polski Władysław I Herman 1079-1102. W tym samym roku otrzymał stanowisko profesora nadzwyczajnego.
Jest członkiem Polskiego Towarzystwa Historycznego. Oprócz działalności naukowo-dydaktycznej od wczesnych lat młodości zajmował się malarstwem olejnym, grafiką i rysunkiem. Jego pierwsza publiczna prezentacja malarstwa miała miejsce w 1985 roku w warszawskiej galerii na Ursynowie, a kilka lat później Muzeum Ziemi Lubuskiej pokazało jego obrazy w formie indywidualnej wystawy.
Dorobek naukowy Krzysztofa Benyskiewicza koncentruje się wokół problematyki związanej z szeroko pojętą historią średniowiecza, ze szczególnym uwzględnieniem historii politycznej Polski, panowaniem Władysława Hermana, nauk pomocniczych historii, a przede wszystkim genealogią, heraldyką oraz sfragistyką i historią regionalną. Do najważniejszych prac należą: Rod Jeleni Niałków z Kębłowa i jego rola w procesie jednoczenia państwa polskiego na przełomie XIII i XIV wieku (Poznań-Wrocław 2002); Mieszko Bolesławowic 1069-1089. Źródła i tradycja historiograficzna (Kraków 2005); Księga ławnicza Nowego Kramska 1572-1782. Edycja źródłowa (Zielona Góra 2008); W kręgu Bolesława Szczodrego i Władysława Hermana: Piastowie w małżeństwie, polityce i intrydzie (Wrocław 2010); Książę Polski Władysław Herman 1079-1102 (Zielona Góra 2010); Władysław Herman. Książę Polski 1079-1102 (Kraków 2014).